بی چون   

یونسی دیدم نشسته بر لب دریای عشق
                گفتمش چونی ؟ جوابم داد بر قانون خویش
گفت: بودم اندرین دریا غذای ماهی ای
         پس چو حرف نون خمیدم تا شدم ذوالنون خویش
زین سپس ما را مگو چونی و از چون در گذر 
    چون ز چونی دم زند آن کس که شد بی چون خویش
                                               

                                                                    مولانا

لینک
یکشنبه ٢٧ آبان ،۱۳۸٦ - محمد رشیدی