بی خبری   

عالم بی خبریِ، طرفه بهشتی بودست

حیف، صد حیف که ما دیر خبردار شدیم

                                            صائب

شاعرِ نازک اندیشِ ما، گذشته از اشاره ای که به میوه ی ممنوعه ی آگاهی دارد که آدمی را از بهشت بی خبری هبوط می دهد و استفاده ظریفی که از متناقض نمایِ خبردار شدن از بهشت بودن عالم بی خبری کرده است، به صورت عینی مثالی آورده که بدانیم هر خبری ما را از بهشتی می راند ببینید که به طورِ خاص خبر مصراع اول او را به چه دریغ و افسوسی کشانده!

و او نه تنها باید بر "دیر" رسیدنِ این خبر ابراز تاسف کند که به طور خاص بر "رسیدن"ش نیز باید بگرید.

می توان ساعتها در بیت بالا غوطه خورد و لذت غرق شدن را چشید.

اگر دریای دیگری می خواهید بیت زیر را از دست ندهید:

ای ابرگه گاهی بگو آن چشمه ی خورشید را

               در قعر دریا خشک شد از تشنگی نیلوفرت

                                                                 محمد  

لینک
چهارشنبه ٢ آبان ،۱۳۸٦ - محمد رشیدی