بنام خدا

 

نگفتمت مرو آنجا، که آشنات منم؟

 

سوگ­نامه­ای برای دوست ِ زنده­ام:

 

                            

می ترسم ای عزیز که در غم نشانیم

                                     ای محرم قدیمی اسرار جانیم

من دل به نافه­ی خوش قلبت گره زدم

                           لختی درنگ کن! به کجا می کشانیم؟

ازما مَبُر به خانه­ی بیگانگان مرو

                                    دلخواه تو اگر چه نَبُد میزبانیم

تو جنس ِ آب و دانه­ی آن خانه نیستی

                               هم­جنس خلوتی و سرشک ِ نهانیم

مجموع خاطر دل ِ مایی که می روی

                              وآشفتهْ سر، به کوه و بیابان دوانیم

می­گریم آنچنان که مگر پا به گِل شوی

                            زین کاروان که می گذرد، تو بمانیم

ای وای بر من ار تو به بی راه می روی!

                             ای وای بر تو گر که ندانی نشانیم!

ما را صفای ِ قلب تو نور نظاره بود

                             ای ابر ِ تیره دور شو از روشنائیم

بس نغمه­های شوم ز کویت شنیده­ام

                                  کو نغمه­ای ز همنفس آسمانیم؟

جز تو نشانَت از که بپرسم؟ بگو به من

                             کو مونس ِ صمیمی ِ دور ِ جوانیم؟

بیگانه خواه و خویشْ گریزانی و هنوز

                    گوشم به توست، بلکه به خویشت بخوانیم

تیغت رسید و بُرد و برید و شکست و من

                          شرمنده ام زمانه از این سخت جانیم

              داد از تو ای زمانه! که بی منت اجل

            این سان به داغ و سوگ عزیزان نشانیم

 

لینک
سه‌شنبه ۱٦ اسفند ،۱۳۸٤ - محمد رشیدی