بی چون   

یونسی دیدم نشسته بر لب دریای عشق
                گفتمش چونی ؟ جوابم داد بر قانون خویش
گفت: بودم اندرین دریا غذای ماهی ای
         پس چو حرف نون خمیدم تا شدم ذوالنون خویش
زین سپس ما را مگو چونی و از چون در گذر 
    چون ز چونی دم زند آن کس که شد بی چون خویش
                                               

                                                                    مولانا

لینک
یکشنبه ٢٧ آبان ،۱۳۸٦ - محمد رشیدی

   تربيت   

با تربیت فرزندان آنان را از انسانیت دور می کنیم ...
                                              روسو(نقل به مضمون)


در نگاه اول این جمله با عقل سلیم ناسازگار به نظر می رسد، اما درواقع زمانی که ما کودکان را تربیت می کنیم از آنان می خواهیم که از دیگران(بزرگترها) تقلید کنند، احساسات خود را پنهان کنند و برزبان نیاورند، آنان را به دو رویی دعوت می کنیم
زمانی که کودکان حرفی مانند بزرگترها بزنند که درآن نشان از حساب و کتاب و دوری از دوران کودکی باشد آنان را آنچنان تشویق میکنیم که کودک سعی می کند باز از آن حرفها بزند واز آن کارها بکند که دیگر خودش (کودک) نباشد. از کودک می خواهیم که آن کار یا حرف را در مقابل اقوام وآشنایان تکرار کند.
کودکان سوالات فلسفی بسیاری در ذهن و زبان دارند ولی ما آنان را به فراموشی این سوالات وادار میکنیم سوالاتی مثل: خدا کو؟
هدف تربیت این است که کودکان از رفتار کودکانه دوری جویند. باید برای آنان چیزی زیبا و دوست داشتنی باشد که برای بزرگترها دوست داشتنی است یک مثال ساده :
شاید دیده باشید که اغلب بچه ها به عروسک های زشت وکچل یا سیاه علاقه مندند ولی این در نظر بزرگترها زیبا نیست ومعمولا نظر خود را بر بچه ها تحمیل میکنند

 در یک جمله:
        کودک عزیز بزرگ زندگی کن
                                                               محدثه

 

لینک
جمعه ۱۱ آبان ،۱۳۸٦ - محمد رشیدی

   بی خبری   

عالم بی خبریِ، طرفه بهشتی بودست

حیف، صد حیف که ما دیر خبردار شدیم

                                            صائب

شاعرِ نازک اندیشِ ما، گذشته از اشاره ای که به میوه ی ممنوعه ی آگاهی دارد که آدمی را از بهشت بی خبری هبوط می دهد و استفاده ظریفی که از متناقض نمایِ خبردار شدن از بهشت بودن عالم بی خبری کرده است، به صورت عینی مثالی آورده که بدانیم هر خبری ما را از بهشتی می راند ببینید که به طورِ خاص خبر مصراع اول او را به چه دریغ و افسوسی کشانده!

و او نه تنها باید بر "دیر" رسیدنِ این خبر ابراز تاسف کند که به طور خاص بر "رسیدن"ش نیز باید بگرید.

می توان ساعتها در بیت بالا غوطه خورد و لذت غرق شدن را چشید.

اگر دریای دیگری می خواهید بیت زیر را از دست ندهید:

ای ابرگه گاهی بگو آن چشمه ی خورشید را

               در قعر دریا خشک شد از تشنگی نیلوفرت

                                                                 محمد  

لینک
چهارشنبه ٢ آبان ،۱۳۸٦ - محمد رشیدی