محرم   

 

بنام خدا

 

                                          آن بزرگوار
                              ســـــر  
          که شد به نیــــزه
روزی


خورشید سر برهنه برآمد ز کوهسار

موجی به جنبش آمد و برخاست کوه

ابری به بارش آمد و بگریست زار زار

گفتی تمام زلزله شد خاک بی سکون

گفتی فتاد از حرکت چرخ بی‌قرار

عرش آن زمان به لرزه درآمد که چرخ پیر

افتاد در گمان که قیامت شد آشکار

آن خیمه‌ای که گیسوی حورش طناب بود

شد سرنگون ز باد مخالف حباب وار

جمعی که پاس محملشان داشت جبرئیل

گشتند بی‌عماری محمل شتر سوار

.

 
لینک
سه‌شنبه ۳ بهمن ،۱۳۸٥ - محمد رشیدی