بنام خدا

 

چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو رسيد...

                                            بی نشاط....

 

 

 

لینک
دوشنبه ٢٩ اسفند ،۱۳۸٤ - محمد رشیدی

       

بنام خدا

 

بحياتك يا ولدي امرأةٌ عيناها، سبحانَ المعبود                 

فمُها مرسومٌ كالعنقود                  

ضحكتُها انغام و ورود                 

و الشعر الغجري المجنون يسافر في کل الدنيا                 

قد تغدو امرأةٌ يا ولدي، يهواها قلب هي الدنيا                 

لكنَّ سماءكَ ممطرةٌ.. وطريقكَ مسدودٌ.. مسدود                 

فحبيبةُ قلبكَ.. يا ولدي نائمةٌ في قصرٍ مرصود                  

من يدخُلُ حُجرتها.. من يطلبُ يَدَها                  

من يَدنو من سورِ حديقتها                 

من حاولَ فكَّ ضفائرها                 

يا ولدي..                 

مفقودٌ.. مفقود                  

مفقودٌ.. مفقود                  

 

                 نزار قباني                 

 

دوست ندارم اين شعر را ترجمه کنم.

اين که مي نويسم معادل هايي دم دستي است.

فقط براي روشن تر شدن معني براي بعضي از دوستان.

اين که من آوردم قطعه اي است از شعر معروف قارئة الفنجان:

 

... پسرم در زندگيت زني است که چشمانش حيرت انگيز است

لبانش چون خوشه انگور

خنده اش نغمه مهر

زلف پريشانش همچون مجنون در همه دنيا مي گردد

پسرم هواخواه محبوبه اي شده اي که قلب دنيا هوا دار اوست

ولي آسمان تو باراني است و راهت بسته

و محبوبه­ي قلبت در قصر محافظت شده اي خوابيده است

اگر کسي به منزلگاهش وارد شود بخواهد دست او را بگيرد

از پرچين باغش بگذرد

طره گيسوانش را بگشايد

پسرم! ناپديد مي شود ناپديد

ناپديد ناپديد 

 

لینک
سه‌شنبه ۱٦ اسفند ،۱۳۸٤ - محمد رشیدی

       

بنام خدا

 

نگفتمت مرو آنجا، که آشنات منم؟

 

سوگ­نامه­ای برای دوست ِ زنده­ام:

 

                            

می ترسم ای عزیز که در غم نشانیم

                                     ای محرم قدیمی اسرار جانیم

من دل به نافه­ی خوش قلبت گره زدم

                           لختی درنگ کن! به کجا می کشانیم؟

ازما مَبُر به خانه­ی بیگانگان مرو

                                    دلخواه تو اگر چه نَبُد میزبانیم

تو جنس ِ آب و دانه­ی آن خانه نیستی

                               هم­جنس خلوتی و سرشک ِ نهانیم

مجموع خاطر دل ِ مایی که می روی

                              وآشفتهْ سر، به کوه و بیابان دوانیم

می­گریم آنچنان که مگر پا به گِل شوی

                            زین کاروان که می گذرد، تو بمانیم

ای وای بر من ار تو به بی راه می روی!

                             ای وای بر تو گر که ندانی نشانیم!

ما را صفای ِ قلب تو نور نظاره بود

                             ای ابر ِ تیره دور شو از روشنائیم

بس نغمه­های شوم ز کویت شنیده­ام

                                  کو نغمه­ای ز همنفس آسمانیم؟

جز تو نشانَت از که بپرسم؟ بگو به من

                             کو مونس ِ صمیمی ِ دور ِ جوانیم؟

بیگانه خواه و خویشْ گریزانی و هنوز

                    گوشم به توست، بلکه به خویشت بخوانیم

تیغت رسید و بُرد و برید و شکست و من

                          شرمنده ام زمانه از این سخت جانیم

              داد از تو ای زمانه! که بی منت اجل

            این سان به داغ و سوگ عزیزان نشانیم

 

لینک
سه‌شنبه ۱٦ اسفند ،۱۳۸٤ - محمد رشیدی

       

ای ابر گه گاهی بگو آن چشمه ی خورشید را

 

در قعر دریا خشک شد از تشنگی نیلوفرت

 

لینک
سه‌شنبه ۱٦ اسفند ،۱۳۸٤ - محمد رشیدی

       

 

بنام خدا

 

مرا قناری آفريد!

      قفس تنها ميراث من از نياکانم

و تا چشم گشودم

    قفست را از منظرم ربودند.

                                        محمد

 

لینک
سه‌شنبه ۱٦ اسفند ،۱۳۸٤ - محمد رشیدی

       

بنام خدا

 

بعضی وقتها برای شنيدن يک « نه » به تلاشی سخت و پيگيرانه

نياز خواهی داشت.

                                                                            محمد

 

لینک
سه‌شنبه ۱٦ اسفند ،۱۳۸٤ - محمد رشیدی

       

اينش سزا نبود دل حق گزار من

کز غمگسار خود سخن ناسزا شنيد

 

لینک
سه‌شنبه ۱٦ اسفند ،۱۳۸٤ - محمد رشیدی

       

 

به نام خدا

 

بنگر که نماندست دگر تاب و توانیش

بشکسته دلی را که ربودی به جوانیش

زان شب که روان گشتی این سیل روان است

از مردم چشمم که نماندست روانیش

دل در تک آهوی دو چشمت که مگر باز

در دشت نگاهت به نگاهی بدوانیش

رفتی و نماندست زشبهای وصالت

جز نقش خیالی که به خوابی بنگاریش

در چشم نشستی و هر آن نقش که دیدم

جز نقش تو، در منظر من نیست مجالیش

زین گرد که در کوی تو برخاست چه بنشست

بر دامنت آنسان، که به خاکت بنشانیش

بازآی و خدا را که به تاریکی شبها

در اشک عیان بین غم این سوز نهانیش

من در غزل خویش عیانم و نهان است

دندان و لبت، تا که ببوسم چو بخوانیش

محمد

لینک
سه‌شنبه ۱٦ اسفند ،۱۳۸٤ - محمد رشیدی

       

بنام خدا

 

نسخه­ی pdf  متن

 

خيلي وقت پيش يعني حدود سه يا چهار سال پيش خطبه­ي متقين حضرت علي(ع) را بسيار مي خواندم آنقدر زيبا و دلنشين بود که مدت مديدي مرا به خود مشغول داشته بود. مسحور زيبايي­هاي کلامي خطبه شده بودم مي خواندم و بارها مي خواندم ظرافت­ها و نکته­هايي که در آن يافته­بودم خواندنش را برايم دلپذير مي کرد. هر بار که مي­خواندمش پنداري قدم در باغي مي گذاشتم سرسبز، پر گياه و درخت، درختاني پر ثمر، شاخه هاي کلمات در زير بار معني خم­شده و گلهاي معرفت بر ساقه­هاي کلام شکفته، آواي حروف همچون نسيمي در لابلاي اين شاخه ها و گلها مي پيچيد و عطر دياري ديگر را به مشام جانم.....

   

 

لینک
سه‌شنبه ۱٦ اسفند ،۱۳۸٤ - محمد رشیدی